ه‍.ش. ۱۳۹۲ شهریور ۱۵, جمعه

دلدل

با من دوباره از خودم بگو
دستت را چنان بر شانه ام بگذار
                            تا فکر هیچ گریزی
                                          از سر کفش هایم
                                                               نگذرد.
این ترس ، این ترس ِ از گناه را
                                         از من بگیر
بگو
    دنیا چشم هایش را ببندد
                              تا لحظه ای آدمی باشم ؛ بی وحشت از خودش
صبورم کن
        - همه می دانند -
               هراس ، بوی بهانه ندارد؛
سینه ات که از تپیدن پر شود
                          ماری را می مانی ؛چنبره زده بر
                                                     حضوری رنگ پریده
                                                                با دو حدقه ی بی چشم
- چنان گرسنه  -
که با خرد شدن استخوان های خودش هم
                                                مهربان می شود
همه می دانند
تعبیر آرامش حیات ...

پ.ن : از کارهای یک دوست ناشناس

۱ نظر:

زردالو گفت...

زیبا بود